تا رفت مرا از نظر آن چشم جهان بین             کس واقف ما نیست که از دیده چها رفت

دل گفت وصالش به دعا باز توان یافت             عمریست که عمرم همه در کار دعا رفت

ای دوست به پرسیدن حافظ قدمی نه             زان  پیش  که  گویند  که  از دار فنا رفت

گرم یاد آوری یا نه

        من از یادت نمی کاهم

                   ترا من چشم در راهم

              امید که هرگز به دل خوش ننشیند

                                   آنکس که ترا گفت که با من ننشینی

آیا میشود یک انسان زیباترین لحظات زندگی خود را نادیده انگارد و حتی بی هیچ کدورت خاطری از آن بگذرد؟پس تفاوت انسان و جمادات در چیست؟

بارها دیده ایم که یک حیوان در غم از دست دادن عزیز خود ، روزها و ماه ها به شوریدگی به سر میبرد و بسا در آخر تلف می شود و بدا به حال آن انسان که کم از . . .

                نیاز  عاشقان  معشوق را  بر ناز  میدارد

                              تو سر تا پا وفا بودی،ترا من بی وفا کردم

چنان هدف از آمال من محو گشته است که گویی از بدو تولد   ننگینم مفروضی به عنوان هدف و سرانجام در این مردن تدریجی نقش نبسته است.

افسوس که می پنداشتم انسانیت با ارزشترین با ارزشهاست و جواب انسانیت جز انسانیت نخواهد بود ، اما افسوس و صد افسوس که هر چه انگاشتیم جز خیالی باطل نبود و انسانیت را انسانیت جزا نیست.